लोकप्रिय विज्ञान | सेरेब्रल पाल्सी असलेल्या मुलांसाठी पुनर्वसन आणि उपचारांसाठी मार्गदर्शक

सेरेब्रल पाल्सी असलेल्या मुलांसाठी, जीवन आव्हानात्मक असू शकते. तथापि, वैद्यकीय संशोधनात असे दिसून आले आहे की वेळेवर शस्त्रक्रिया, पुनर्वसन थेरपी आणि पालकांकडून सतत मानसिक पाठबळ मिळाल्याने त्यांची मोटर फंक्शन्स सुधारू शकतात, त्यांची स्वतंत्रपणे जगण्याची क्षमता वाढू शकते आणि ते समाजात पुन्हा एकत्र येऊन परिपूर्ण जीवन जगू शकतात.

सेरेब्रल पाल्सी असलेल्या मुलांसाठी पुनर्वसन मार्गदर्शक तत्त्वे काय आहेत? सेरेब्रल पाल्सी असलेल्या मुलांसाठी पुनर्वसन आणि उपचार मार्गदर्शक

आम्ही सेरेब्रल पाल्सी असलेल्या मुलांसाठी उपचार त्यांच्या वैशिष्ट्यांवर आधारित अनेक टप्प्यात विभागतो. प्रत्येक टप्प्यात, आम्ही पालकांनी काय करावे याची रूपरेषा देऊ.

शोध स्टेज
0-1 वर्ष:
असे सहसा म्हटले जाते की "मुले सामान्यत: तीन महिन्यांत फिरतात, सहा महिन्यांत बसतात, सात महिन्यांत रांगतात आणि आठ महिन्यांत चालतात." जर घरातील एखादे मूल या विकासाच्या वेळेपासून लक्षणीयरीत्या विचलित झाले तर, पालकांनी सेरेब्रल पाल्सीच्या शक्यतेबद्दल सावध आणि सतर्क असले पाहिजे. विशेषत: जर मुलामध्ये एकंदरीत अशक्तपणा, घट्ट हातपाय, कडक शरीर, खाण्यास त्रास होणे, अतिशयोक्तीपूर्ण चकित होणे किंवा कमकुवत रडणे यासारखी लक्षणे दिसली, तर त्वरित रुग्णालयात सर्वसमावेशक मूल्यमापन करणे महत्वाचे आहे.

सर्वसाधारणपणे, सेरेब्रल पाल्सी असलेल्या मुलांसाठी पहिले सहा महिने सुवर्ण पुनर्वसन कालावधी मानले जातात. जर पालकांनी स्थिती लवकर ओळखली आणि त्यावर उपचार केले तर, सेरेब्रल पाल्सी असलेल्या काही मुलांचे पुनर्वसनाचे महत्त्वपूर्ण परिणाम मिळण्याची चांगली संधी आहे, आदर्शपणे एक वर्षाच्या आधी. पहिल्या वर्षातील उपचार प्रामुख्याने न्यूरोप्रोटेक्टिव्ह औषधे आणि पुनर्वसन थेरपीवर केंद्रित असतात, जे मुलाच्या लक्षणांमध्ये अर्थपूर्ण सुधारणा करण्यासाठी आवश्यक असतात.

प्रारंभिक पुनर्वसन टप्पा
1-2.6 वर्षे:

या कालावधीत, सेरेब्रल पाल्सी असलेल्या मुलांना सहसा निश्चित निदान मिळू शकते. एकदा निदान झाल्यानंतर, प्रामुख्याने पुनर्वसन प्रशिक्षणावर लक्ष केंद्रित करून, त्वरित उपचार सुरू करणे महत्वाचे आहे. पहिली पायरी म्हणजे त्यांना योग्य पवित्रा राखण्यास शिकण्यास मदत करणे. जसजसे मूल चांगले खोड नियंत्रण आणि आहार घेण्याची क्षमता विकसित करते, तसेच भविष्यातील आवश्यक शस्त्रक्रियांसाठी तयारी करताना, भाषण प्रशिक्षण सुरू केले जाऊ शकते.

मुख्य पुनर्वसन बिंदू

सेरेब्रल पाल्सी असलेल्या मुलांमध्ये शस्त्रक्रियेपूर्वी मोटर फंक्शनची पातळी बदलते, याचा अर्थ स्थितीची तीव्रता वेगळी असते आणि याचा दीर्घकालीन परिणामांवर परिणाम होतो. उदाहरणार्थ, जी मुले शस्त्रक्रियेपूर्वी बसू शकत नाहीत किंवा उभी राहू शकत नाहीत त्यांना प्रक्रियेपूर्वी बसू, उभे राहता किंवा चालू शकणाऱ्यांच्या तुलनेत विविध स्तरावरील कार्यात्मक सुधारणांचा अनुभव येईल.

स्नायू टोन भिन्नता: उच्च टोन, कमी टोन, सामान्य टोन

1. शस्त्रक्रियापूर्व पुनर्वसन:
प्रीऑपरेटिव्ह रिहॅबिलिटेशनचा प्राथमिक फोकस स्नायूंचा टोन आणि ताणलेली कंडर आणि अस्थिबंधन कमी करणे आहे. हा दृष्टीकोन अल्पकालीन परिणाम देऊ शकतो, परंतु तो मुलाच्या मूळ समस्यांचे खरोखर निराकरण करत नाही. सामान्यतः, एकदा पुनर्वसन काही कालावधीसाठी थांबवल्यानंतर, समस्या पुन्हा उद्भवू शकतात आणि यामुळे स्थिती सतत बिघडू शकते, परिणामी अधिक गंभीर अंग विकृती होऊ शकतात.

2. अंग विकृतीच्या घटना टाळण्यासाठी संरचित पुनर्वसन कार्यक्रमाचे पालन करा.

3. निश्चित वेळा आणि प्रमाणांसह दैनंदिन नित्यक्रमाचे अनुसरण करा, हळूहळू प्रगती करा. विसंगत दृष्टीकोन टाळा ज्यामुळे तीव्र प्रयत्न आणि दुर्लक्षाचा पर्यायी कालावधी येतो.

सर्जिकल उपचार स्टेज
सर्जिकल उपचार काही शारीरिक समस्यांचे निराकरण करते ज्यांचे निराकरण केवळ पुनर्वसन प्रशिक्षणाद्वारे केले जाऊ शकत नाही, जसे की अत्यधिक स्नायू टोन आणि स्नायूंचा उबळ. स्पास्टिक सेरेब्रल पाल्सी असणा-या मुलांसाठी, ते बऱ्याचदा दीर्घकाळापर्यंत उच्च तणाव आणि कडकपणाच्या स्थितीत राहतात, ज्यामुळे कंडरा लहान होतो आणि सांधे आकुंचन पावतात. परिणामी, ते सामान्य व्यक्तींप्रमाणे जमिनीवर टाच ठेवण्याऐवजी त्यांच्या पायाच्या बोटांवर चालू शकतात.

याव्यतिरिक्त, उच्च स्नायूंच्या टोनमुळे, या मुलांमध्ये अनेकदा स्व-नियमन करण्याची क्षमता नसते. सांधे आकुंचन, विकृती, स्नायू शोष आणि लहान होणे यांचा त्यांना सामना करावा लागतो. ते सहसा चतुर्भुज, डिप्लेजिया किंवा हेमिप्लेजियासह उपस्थित असतात, वारंवार हालचाली विकारांसह. त्याचप्रमाणे, जास्त स्नायूंच्या टोनमुळे, स्पास्टिक सेरेब्रल पाल्सी असलेल्या मुलांना विविध हालचाली विकारांचा अनुभव येतो, जसे की चालताना त्यांचे पाय ओलांडणे किंवा त्यांच्या बोटांवर चालणे. ते सहसा नोंदवतात की त्यांचे अंग सामान्य व्यक्तींपेक्षा "कडक" वाटतात आणि त्यांची हालचाल कमी असते.

अत्याधिक उच्च स्नायू टोनमुळे, या स्थितीत असलेल्या मुलांमध्ये अनेकदा त्यांच्या हातपायांमध्ये कडक स्नायू असतात. उभे असताना किंवा चालताना, ते संपूर्ण शरीरावर ताण दर्शवू शकतात, दोन्ही वरचे अंग अनेकदा वाकलेले असतात, ज्यामुळे त्यांना त्यांचे हात पूर्णपणे वाढवणे कठीण होते. त्यांचे खालचे अंग वारंवार क्रॉस-स्टेपिंग चाल दाखवतात, ज्याला सामान्यतः "कात्री चाल" म्हणून संबोधले जाते. या टप्प्यावर, उपचारांचा फोकस शस्त्रक्रिया आणि पुनर्वसन एकत्रित करण्याच्या व्यापक दृष्टिकोनाकडे वळतो. शस्त्रक्रियेपूर्वी पुनर्वसन हे शस्त्रक्रियेच्या उपचारांसाठी एक भक्कम पाया घालण्याचे उद्दिष्ट आहे, तर शस्त्रक्रियेनंतरचे पुनर्वसन हे शस्त्रक्रियेचे परिणाम अधिक एकत्रित करण्यासाठी आणि विविध कार्यांच्या पुनर्प्राप्तीस प्रोत्साहन देण्यासाठी डिझाइन केलेले आहे.