Popularna nauka | Poradnik rehabilitacji i leczenia dzieci z porażeniem mózgowym

Życie dzieci z porażeniem mózgowym może być wyzwaniem. Jednakże badania kliniczne wykazały, że dzięki terminowej operacji, terapii rehabilitacyjnej i ciągłemu wsparciu psychologicznemu ze strony rodziców, ich funkcje motoryczne mogą się poprawić, zwiększyć ich zdolność do samodzielnego życia, a nawet mogą ponownie zintegrować się ze społeczeństwem i prowadzić satysfakcjonujące życie.

Jakie są wytyczne rehabilitacji dzieci z porażeniem mózgowym? Poradnik rehabilitacji i leczenia dzieci z porażeniem mózgowym

Leczenie dzieci z porażeniem mózgowym dzielimy na kilka etapów w oparciu o ich charakterystykę. Na każdym etapie nakreślimy, co rodzice powinni zrobić.

Etap odkrywania
0-1 rok:
Często mówi się, że „dzieci zazwyczaj przewracają się w wieku trzech miesięcy, siadają w wieku sześciu miesięcy, raczkują w wieku siedmiu miesięcy i chodzą w wieku ośmiu miesięcy”. Jeśli dziecko w domu znacznie odbiega od tego harmonogramu rozwoju, rodzice powinni zachować ostrożność i czujność pod kątem możliwości porażenia mózgowego. Szczególnie jeśli u dziecka występują takie objawy, jak ogólne osłabienie, napięte kończyny, sztywność ciała, trudności w karmieniu, wzmożone odruchy przestrachu lub słaby płacz, ważne jest, aby niezwłocznie zgłosić się do szpitala na kompleksową ocenę.

Ogólnie rzecz biorąc, pierwsze sześć miesięcy uważa się za złoty okres rehabilitacji dzieci z porażeniem mózgowym. Jeśli rodzicom uda się wcześnie zidentyfikować i wyleczyć tę chorobę, istnieje duża szansa, że ​​niektóre dzieci z porażeniem mózgowym osiągną znaczące wyniki w rehabilitacji, najlepiej przed ukończeniem pierwszego roku życia. Leczenie w pierwszym roku skupia się przede wszystkim na lekach neuroprotekcyjnych i terapii rehabilitacyjnej, które są niezbędne do znacznej poprawy objawów u dziecka.

Wczesny etap rehabilitacji
1-2,6 lat:

W tym okresie u dzieci z porażeniem mózgowym zwykle można postawić ostateczną diagnozę. Po zdiagnozowaniu istotne jest szybkie rozpoczęcie leczenia, skupiającego się przede wszystkim na treningu rehabilitacyjnym. Pierwszym krokiem jest nauczenie ich utrzymywania prawidłowej postawy. W miarę jak dziecko rozwija lepszą kontrolę tułowia i umiejętności karmienia, można rozpocząć naukę mowy, przygotowując się jednocześnie do wszelkich niezbędnych przyszłych operacji.

Kluczowe punkty rehabilitacji

Poziom funkcji motorycznych przed operacją jest różny u dzieci z porażeniem mózgowym, co oznacza, że ​​stopień zaawansowania choroby jest różny, co wpływa na odległe wyniki leczenia. Na przykład dzieci, które nie mogą siedzieć ani stać przed zabiegiem, odczują inny poziom poprawy funkcjonalnej w porównaniu z dziećmi, które mogą siedzieć, stać lub chodzić przed zabiegiem.

Różnice w napięciu mięśni: ton wysoki, ton niski, ton normalny

1. Rehabilitacja przedoperacyjna:
Głównym celem rehabilitacji przedoperacyjnej jest zmniejszenie napięcia mięśniowego oraz rozciągnięcie ścięgien i więzadeł. Takie podejście może przynieść krótkotrwałe skutki, ale tak naprawdę nie rozwiązuje podstawowych problemów dziecka. Generalnie, jeśli rehabilitacja zostanie przerwana na jakiś czas, problemy mają tendencję do nawracania, co może prowadzić do ciągłego pogarszania się stanu zdrowia, a w efekcie do poważniejszych deformacji kończyn.

2. Przestrzegaj zorganizowanego programu rehabilitacji, aby zapobiec występowaniu deformacji kończyn.

3. Postępuj zgodnie z codzienną rutyną o ustalonych porach i ilościach, stopniowo ją zwiększając. Unikaj niespójnego podejścia, które prowadzi do naprzemiennych okresów intensywnego wysiłku i zaniedbań.

Etap leczenia chirurgicznego
Leczenie chirurgiczne rozwiązuje pewne problemy fizyczne, których nie można rozwiązać samym treningiem rehabilitacyjnym, takie jak nadmierne napięcie mięśni i skurcze mięśni. Dzieci ze spastycznym porażeniem mózgowym często pozostają przez dłuższy czas w stanie wysokiego napięcia i sztywności, co prowadzi do skrócenia ścięgien i przykurczów stawów. W rezultacie mogą chodzić na palcach, zamiast stawiać pięty na ziemi jak typowe osoby.

Dodatkowo, ze względu na wysokie napięcie mięśniowe, dzieciom tym często brakuje zdolności do samoregulacji. Najczęstszymi problemami, z jakimi się borykają, są przykurcze, deformacje, zaniki i skrócenia mięśni. Często objawia się porażeniem czterokończynowym, diplegią lub porażeniem połowiczym, którym często towarzyszą zaburzenia ruchu. Podobnie u dzieci ze spastycznym porażeniem mózgowym z powodu nadmiernego napięcia mięśniowego występują różne zaburzenia ruchowe, takie jak krzyżowanie nóg podczas chodzenia czy chodzenie na palcach. Często zgłaszają, że ich kończyny są „sztywniejsze” niż u typowych osób i mają mniejszy zakres ruchu.

Z powodu zbyt wysokiego napięcia mięśniowego dzieci z tą chorobą często mają sztywne mięśnie kończyn. Podczas stania lub chodzenia mogą wykazywać ogólne napięcie ciała, a obie kończyny górne są często zgięte, co utrudnia im pełne wyprostowanie ramion. Ich kończyny dolne często wykonują chód krzyżowy, powszechnie nazywany „chodem nożyczek”. W tym momencie punkt ciężkości leczenia przesuwa się na podejście kompleksowe, łączące chirurgię i rehabilitację. Rehabilitacja przedoperacyjna ma na celu stworzenie solidnych podstaw pod leczenie chirurgiczne, natomiast rehabilitacja pooperacyjna ma na celu dalsze utrwalenie wyników operacji i umożliwienie powrotu do różnych funkcji.