Studia przypadków

Około 6 lat temu rodzice pacjentki zauważyli opóźnienia rozwojowe w porównaniu z rówieśnikami. Następnie zwrócili się o pomoc lekarską do miejscowego szpitala, gdzie zdiagnozowano u niej niedorozwój mózgu i poddano ją rehabilitacji.

W wieku 10 miesięcy stwierdzono, że dziecko nie jest w stanie samodzielnie stać i zgłosiło się na leczenie do szpitala Jining Annex, gdzie diagnoza wskazywała na opóźniony wzrost i rozwój. Dziecko nie było jednak poddawane żadnemu specyficznemu leczeniu i było objęte ciągłą rehabilitacją w miejscowej placówce rehabilitacyjnej.

W związku z okołoporodowym niedotlenieniowo-niedokrwiennym uszkodzeniem mózgu oraz niską masą urodzeniową u pacjentki występuje opóźnienie wzrostu i rozwoju, czego skutkiem są zaburzenia motoryczne. Obecny stan obejmuje trudności w samodzielnym siedzeniu, poleganie na pasywnej pozycji i trudności w samodzielnym staniu. Chodzenie osiąga się za pomocą chodu skrzyżowanego, przy czym następuje znaczny wzrost napięcia mięśniowego i sztywności stawów w obu kończynach dolnych.

Około 8 lat temu pacjent zgłosił się do szpitala z powodu niemożności chodzenia i zdiagnozowano u niego porażenie mózgowe z nieprawidłową postawą podczas chodzenia. Pacjent był leczony w wielu szpitalach i przeszedł ponad roczne szkolenie rehabilitacyjne w miejscowym szpitalu. Obecnie pacjent nadal wykazuje nieprawidłową postawę chodu z chodzeniem na palcach lewej stopy oraz sztywnością lewej kończyny dolnej.

U pacjentki podczas porodu wystąpiły powikłania, w tym obecność pępowiny wokół szyi i mętny płyn owodniowy, co wymagało reanimacji na oddziale intensywnej terapii. Opóźnienia w rozwoju utrzymują się w porównaniu z typowymi dziećmi. Do chwili obecnej pacjent nie jest w stanie samodzielnie siedzieć, chodzić ani stać.

Dziecko ze względu na przedwczesny poród i wynikający z niego niedobór tlenu wymagało resuscytacji i po urodzeniu zostało umieszczone na oddziale intensywnej terapii. Doprowadziło to do opóźnionego chodzenia – dziecko stało w wieku około 2 lat, a chodził w wieku 2 i pół roku. Obecnie obie pięty nie mogą dotykać podłoża, a chód charakteryzuje się chodem nożycowym. W 2018 roku przeprowadzono operację korekcyjną, której wyniki nie były zadowalające.

Dziecko nie potrafi samodzielnie siedzieć. Przy przyjęciu pacjent wykazywał osłabienie szyi, a przy pomocy pomocy w wstawaniu postawa była zauważalnie nieprawidłowa. Kończyny górne były znacznie wysunięte do tyłu, dłonie miały kształt „szponów” z rotacją na zewnątrz, kończyny dolne były sztywne, kolana nadmiernie wyprostowane, palce dotykały ziemi, a prawa strona ciała była bardziej dotknięta.

U dziecka po urodzeniu wystąpiło niedotlenienie i niedokrwienie. Już w pierwszym roku życia zauważono, że dziecko nie potrafi samodzielnie siedzieć ani chodzić. Po zwróceniu się o pomoc lekarską zdiagnozowano porażenie mózgowe i nie zastosowano żadnego specjalnego leczenia. Dziecko od chwili powrotu do domu przechodzi samorehabilitację.

Około 6 lat temu pacjentka została przyjęta do Szpitala Dziecięcego w Taian z powodu nagłej, wysokiej gorączki, której szczyt sięgał 40°C. Po ustąpieniu gorączki u pacjenta często występowały objawy, takie jak odchylenie gałki ocznej, piana z ust, skurcze mięśni oraz utrata kontroli nad jelitami i pęcherzem, co doprowadziło do rozpoznania objawowej padaczki.

Pacjent ma trudności z samodzielnym chodzeniem ze względu na opóźniony rozwój językowy i intelektualny. Obecnie rozwój intelektualny i językowy pacjenta pozostaje w tyle za rówieśnikami. Wyraz mowy nie jest zbyt wyraźny i płynny, a niezależna pozycja wydaje się niestabilna.