Περιπτωσιολογικές μελέτες

Πριν από περίπου 6 χρόνια, οι γονείς της ασθενούς παρατήρησαν αναπτυξιακές καθυστερήσεις σε σύγκριση με συνομηλίκους της. Στη συνέχεια, αναζήτησαν ιατρική βοήθεια στο τοπικό νοσοκομείο, όπου διαγνώστηκε με εγκεφαλική υπανάπτυξη και έλαβε θεραπεία αποκατάστασης.

Το παιδί διαπιστώθηκε ότι δεν μπορούσε να σταθεί ανεξάρτητα σε ηλικία 10 μηνών και στη συνέχεια αναζήτησε θεραπεία στο νοσοκομείο Jining Annex, όπου η διάγνωση έδειξε καθυστερημένη ανάπτυξη και ανάπτυξη. Ωστόσο, το παιδί δεν υποβλήθηκε σε κάποια συγκεκριμένη θεραπεία και έλαβε συνεχιζόμενη θεραπεία αποκατάστασης σε τοπικό ίδρυμα αποκατάστασης.

Λόγω περιγεννητικής υποξικής-ισχαιμικής εγκεφαλικής βλάβης και χαμηλού βάρους γέννησης, η ασθενής παρουσίασε καθυστέρηση στην ανάπτυξη και ανάπτυξη, με αποτέλεσμα κινητικές διαταραχές. Η τρέχουσα κατάσταση περιλαμβάνει δυσκολία στο να κάθεστε ανεξάρτητα, εξάρτηση από την παθητική τοποθέτηση και προκλήσεις στο να στέκεστε μόνοι. Το περπάτημα επιτυγχάνεται με σταυρωτό βάδισμα και υπάρχει σημαντική αύξηση του μυϊκού τόνου και της ακαμψίας των αρθρώσεων και στα δύο κάτω άκρα.

Πριν από περίπου 8 χρόνια, ο ασθενής επισκέφτηκε το νοσοκομείο λόγω αδυναμίας βάδισης και διαγνώστηκε με εγκεφαλική παράλυση, εμφανίζοντας μη φυσιολογική στάση βάδισης. Ο ασθενής είχε αναζητήσει θεραπεία σε πολλά νοσοκομεία και είχε υποβληθεί σε εκπαίδευση αποκατάστασης πάνω από ένα χρόνο σε τοπικό νοσοκομείο. Επί του παρόντος, ο ασθενής εξακολουθεί να παρουσιάζει μια ανώμαλη στάση βάδισης με το αριστερό πόδι να περπατά και ακαμψία στο αριστερό κάτω άκρο.

Η ασθενής παρουσίασε επιπλοκές κατά τη γέννηση, συμπεριλαμβανομένου του ομφάλιου λώρου γύρω από το λαιμό και του θολού αμνιακού υγρού, που απαιτούν ανάνηψη στη μονάδα εντατικής θεραπείας. Οι αναπτυξιακές καθυστερήσεις έχουν επιμείνει σε σύγκριση με τα τυπικά παιδιά. Μέχρι σήμερα, ο ασθενής δεν μπορεί να καθίσει, να περπατήσει ή να σταθεί ανεξάρτητα.

Το παιδί, λόγω πρόωρου τοκετού και επακόλουθης έλλειψης οξυγόνου, χρειάστηκε ανάνηψη και τοποθετήθηκε στην εντατική κατά τη γέννηση. Αυτό οδήγησε σε καθυστέρηση στο περπάτημα, με το παιδί να στέκεται γύρω στα 2 ετών και να περπατάει στα 2 και μισό. Επί του παρόντος, και οι δύο φτέρνες δεν μπορούν να αγγίξουν το έδαφος και το περπάτημα χαρακτηρίζεται από βάδισμα με ψαλίδα. Το 2018 πραγματοποιήθηκε διορθωτική χειρουργική επέμβαση, αλλά τα αποτελέσματα δεν ήταν ικανοποιητικά.

Το παιδί δεν μπορεί να καθίσει ανεξάρτητα. Κατά την εισαγωγή, ο ασθενής εμφάνισε αδυναμία στον αυχένα και όταν υποβοηθήθηκε να σταθεί, η στάση του σώματος ήταν αισθητά μη φυσιολογική. Τα άνω άκρα εκτείνονταν σημαντικά προς τα πίσω, τα χέρια εμφάνιζαν σχήμα «νύχι» με περιστροφή προς τα έξω, τα κάτω άκρα ήταν δύσκαμπτα, τα γόνατα υπερεκτεταμένα, τα δάχτυλα των ποδιών ακουμπούσαν στο έδαφος και η δεξιά πλευρά του σώματος επηρεάστηκε περισσότερο.

Το παιδί παρουσίασε υποξία και ισχαιμία κατά τη γέννηση. Στην ηλικία του 1 έτους, παρατηρήθηκε ότι το παιδί δεν μπορούσε να καθίσει ή να περπατήσει ανεξάρτητα. Μετά από αναζήτηση ιατρικής βοήθειας, η διάγνωση ήταν εγκεφαλική παράλυση και δεν χορηγήθηκε ειδική θεραπεία. Το παιδί υποβάλλεται σε αυτο-αποκατάσταση από τότε που επέστρεψε στο σπίτι του.

Πριν από περίπου 6 χρόνια, η ασθενής εισήχθη στο Νοσοκομείο Παίδων Taian λόγω ξαφνικού υψηλού πυρετού, με τη θερμοκρασία να αγγίζει τους 40°C στο αποκορύφωμά της. Μετά την υποχώρηση του πυρετού, ο ασθενής παρουσίαζε συχνά συμπτώματα όπως απόκλιση των ματιών, αφρό στο στόμα, μυϊκούς σπασμούς και απώλεια ελέγχου του εντέρου και της ουροδόχου κύστης, οδηγώντας σε διάγνωση συμπτωματικής επιληψίας.

Ο ασθενής αντιμετωπίζει δυσκολίες στην ανεξάρτητη βάδιση λόγω καθυστερημένης γλωσσικής και πνευματικής ανάπτυξης. Επί του παρόντος, η πνευματική και γλωσσική ανάπτυξη του ασθενούς υστερεί σε σχέση με τους συνομηλίκους. Η έκφραση του λόγου δεν είναι πολύ καθαρή και ευχάριστη και η ανεξάρτητη στάση φαίνεται ασταθής.