केस स्टडीज

सुमारे 6 वर्षांपूर्वी, रुग्णाच्या पालकांनी त्याच वयाच्या समवयस्कांच्या तुलनेत विकासात्मक विलंब लक्षात घेतला. त्यानंतर, त्यांनी स्थानिक रुग्णालयात वैद्यकीय मदत मागितली, जिथे तिला सेरेब्रल अविकसित असल्याचे निदान झाले आणि तिला पुनर्वसन उपचार मिळाले.

10 महिन्यांच्या वयात मूल स्वतंत्रपणे उभे राहण्यास असमर्थ असल्याचे आढळून आले आणि त्यानंतर जिनिंग ॲनेक्स हॉस्पिटलमध्ये उपचार घेतले, जेथे निदानाने वाढ आणि विकासास विलंब झाल्याचे सूचित केले. तथापि, मुलाने कोणतेही विशिष्ट उपचार घेतले नाहीत आणि स्थानिक पुनर्वसन संस्थेत चालू असलेल्या पुनर्वसन थेरपी प्राप्त केल्या.

पेरिनेटल हायपोक्सिक-इस्केमिक मेंदूच्या दुखापतीमुळे आणि जन्माच्या कमी वजनामुळे, रुग्णाची वाढ आणि विकास विलंब झाला आहे, परिणामी मोटर विकार होतात. सध्याच्या स्थितीमध्ये स्वतंत्रपणे बसण्यात अडचण, निष्क्रिय स्थितीवर अवलंबून राहणे आणि एकटे उभे राहण्याची आव्हाने यांचा समावेश आहे. ओलांडलेल्या चालाने चालणे साध्य केले जाते आणि दोन्ही खालच्या अंगांमध्ये स्नायूंचा टोन आणि सांधे कडकपणामध्ये लक्षणीय वाढ होते.

सुमारे 8 वर्षांपूर्वी, रुग्णाने चालण्यास असमर्थतेमुळे रुग्णालयात भेट दिली आणि त्याला सेरेब्रल पाल्सी असल्याचे निदान झाले, चालण्याची असामान्य स्थिती दिसून आली. रुग्णाने अनेक रुग्णालयांमध्ये उपचार घेतले होते आणि स्थानिक रुग्णालयात एक वर्षाहून अधिक पुनर्वसन प्रशिक्षण घेतले होते. सध्या, रुग्ण अजूनही डाव्या पायाच्या पायाचे बोट-चालणे आणि डाव्या खालच्या अंगात कडकपणासह चालण्याची असामान्य स्थिती दर्शवतो.

रुग्णाला जन्मादरम्यान गुंतागुंतीचा अनुभव आला, ज्यामध्ये गळ्यातील नाभीसंबधीचा दोर आणि अस्पष्ट अम्नीओटिक द्रवपदार्थ, अतिदक्षता विभागात पुनरुत्थान आवश्यक होते. सामान्य मुलांच्या तुलनेत विकासात्मक विलंब कायम आहे. आजपर्यंत, रुग्ण स्वतंत्रपणे बसणे, चालणे किंवा उभे राहण्यास अक्षम आहे.

बाळाचा, अकाली जन्म आणि त्यानंतरच्या ऑक्सिजनच्या कमतरतेमुळे, पुनरुत्थान आवश्यक होते आणि जन्माच्या वेळी त्याला अतिदक्षता विभागात ठेवण्यात आले होते. यामुळे चालण्यास उशीर झाला, सुमारे 2 वर्षांचे मूल उभे होते आणि अडीच वाजता चालत होते. सध्या, दोन्ही टाच जमिनीला स्पर्श करू शकत नाहीत आणि चालणे हे कात्री चालवण्याचे वैशिष्ट्य आहे. 2018 मध्ये एक सुधारात्मक शस्त्रक्रिया करण्यात आली, परंतु त्याचे परिणाम समाधानकारक नव्हते.

मूल स्वतंत्रपणे बसू शकत नाही. दाखल केल्यावर, रुग्णाच्या मानेमध्ये कमकुवतपणा दिसून आला आणि जेव्हा उभे राहण्यास मदत केली तेव्हा स्थिती लक्षणीय असामान्य होती. वरचे अंग लक्षणीयरीत्या मागे वाढले होते, हात बाहेरून फिरवताना "पंजा" आकार दर्शवितात, खालचे अंग ताठ होते, गुडघे जास्त वाढलेले होते, पायाची बोटे जमिनीला स्पर्श करतात आणि शरीराची उजवी बाजू अधिक प्रभावित होते.

बाळाला जन्माच्या वेळी हायपोक्सिया आणि इस्केमियाचा अनुभव आला. वयाच्या 1 व्या वर्षी, हे लक्षात आले की मूल स्वतंत्रपणे बसू शकत नाही किंवा चालू शकत नाही. वैद्यकीय मदत घेतल्यानंतर, निदान सेरेब्रल पाल्सी होते, आणि कोणतेही विशिष्ट उपचार केले गेले नाहीत. घरी परतल्यापासून मुलाचे आत्म-पुनर्वसन सुरू आहे.

अंदाजे 6 वर्षांपूर्वी, तापमान 40 डिग्री सेल्सिअसच्या शिखरावर पोहोचल्यामुळे, रुग्णाला अचानक उच्च तापामुळे ताईन चिल्ड्रन हॉस्पिटलमध्ये दाखल करण्यात आले होते. ताप कमी झाल्यानंतर, रुग्णाला वारंवार लक्षणे दिसतात जसे की डोळा विचलित होणे, तोंडात फेस येणे, स्नायूंमध्ये उबळ येणे आणि आतडी आणि मूत्राशयावरील नियंत्रण कमी होणे, ज्यामुळे लक्षणात्मक अपस्माराचे निदान होते.

विलंबित भाषा आणि बौद्धिक विकासामुळे रुग्णाला स्वतंत्र चालण्यात अडचणी येतात. सध्या, रुग्णाची बौद्धिक आणि भाषा विकास समवयस्कांपेक्षा मागे आहे. भाषणाची अभिव्यक्ती फार स्पष्ट आणि अस्खलित नाही आणि स्वतंत्र स्थिती अस्थिर दिसते.